‘We willen geen politieke of religieuze activiteiten bedrijven’ zeggen Shahin en Jahangir Gavanji. ‘We willen ons alleen richten op kinderrechten.’ Maar in Iran zijn de broers bedreigd en mishandeld door fundamentalisten, omdat ze ambassadeurs zijn van My Body is My Body, een educatief programma tegen kindermishandeling. Nu vragen ze de wereld om hulp: ‘Onze levens zijn serieus in gevaar.’

De broers Gavanji hebben als onderzoekers diverse prijzen ontvangen in hun thuisland. Ze zijn verkozen tot de beste jonge uitvinders en wetenschappers van Iran in 2009 en 2010. Ook hebben ze verschillende medailles en prijzen gewonnen op internationale wetenschapsfestivals in Duitsland, Polen en Kroatië.

Naast hun wetenschappelijke werk, zijn ze op verschillende manieren actief om aandacht te vragen voor mensenrechten, zoals campagnes tegen vrouwen- en kindermishandeling en tegen kinderhuwelijken. Sinds 2018 zijn ze als ambassadeurs actief voor My Body is My Body. Dit is een lesprogramma dat bestaat uit vrolijke liedjes, om kinderen bewust te maken van het recht om over hun eigen lichaam te beschikken. Het programma is in 21 talen beschikbaar. De broers Gavanji hebben het programma in het Farsi vertaald en in Iran voorlichtingsklassen georganiseerd voor kinderen en hun ouders.

Wat heeft jullie gemotiveerd om ambassadeurs te worden voor My Body is My Body? Hoe groot is het probleem van kindermishandeling in Iran?

Shahin: ‘Kindermishandeling is wereldwijd een serieus probleem, waarvan de omvang per land verschilt. We zijn ervan overtuigd dat een van de manieren om dit probleem aan te pakken het creëren van bewustzijn is.

‘Helaas worden kinderen in Iran niet beschermd tegen verschillende vormen van mishandeling. We hebben verschillende problemen. Zoals het kinderhuwelijk: helaas zijn meisjes in Iran al op dertienjarige leeftijd huwbaar, wat ze het recht op educatie, gezondheid en veiligheid ontzegt. Er zijn tot wel veertigduizend geregistreerde huwelijken van kinderen tussen elf en veertien jaar oud, en meer dan driehonderd huwelijken van meisjes jonger dan negen jaar. Ook lichamelijke mishandeling is een van de meest genegeerde problemen: vooral seksueel misbruik is een taboeonderwerp. Kinderarbeid is een ander probleem. Volgens de VN zijn er drie miljoen kinderarbeiders in Iran, maar Iraanse ngo’s schatten dat het er zeven miljoen zijn.

‘Daar komt bij dat mensen die kindermishandeling, kinderarbeid en kinderhuwelijken willen voorkomen, sterk bekritiseerd worden door een groep fanatici. Die geloven dat elke activiteit op dit gebied een pleidooi is voor de Duurzame Ontwikkelingsdoelen (SDG’s) voor 2030 van de VN, die ze op basis van onze religie onacceptabel vinden voor Iran. Ze geloven dat in Iran alles gebaseerd moet zijn op de islam en de koran. Ze vinden de 17 SDG’s rampzalig en denken dat het uitvoeren ervan ertoe leidt dat de jeugd en toekomstige generaties hun islamitische principes verliezen, want de doelen zouden een westerse in plaats van een islamitische lifestyle promoten. Dus veel mensen zijn bang om openlijk over de problemen te praten, omdat deze fanatici ze zullen bekritiseren en veroordelen.

‘Daarom hebben mijn broer en ik besloten dit taboe te doorbreken en kinderen te helpen.’

Hoe reageerde het algemene publiek op jullie activiteiten?

‘Veel Iraniërs waren erg blij met onze educatieve programma’s. Elke dag kregen we steun van kinderen en hun ouders. Ook werden we door veel mensen uitgenodigd om onze klassen in steden en op het platteland te organiseren.

‘In veel plaatsen merkten we dat veel ouders en kinderen niet wisten hoe ze kindermishandeling moesten voorkomen. Ze waren erg blij met de uitleg en informatie die ze kregen dankzij de deelname aan ons programma. Zij konden een verschil maken en hun kinderen helpen en beschermen. Veel ouders verspreidden onze educatieve brochures onder familieleden.

‘We droomden ervan om in Iran onze campagne te ontwikkelen en stap voor stap ons programma een urgente plek te geven binnen elke school. Maar een radicale groepering heeft helaas alles, waaronder onze levens, verpest.’

Wat is er gebeurd?

‘Helaas hebben ze ons fysiek aangevallen, verschrikkelijk geslagen, en zoutzuur door de ramen van onze huizen en kantoren gegooid. Ze zeiden “Weg met jullie, jullie zijn vertegenwoordigers van Amerika, Israël en het Verenigd Koninkrijk.” Het was een vreselijke ervaring, als een nachtmerrie. Ik kan me de dag dat we werden aangevallen nog precies herinneren. Ze droegen allemaal een taser en een gummiknuppel. Ik hoor nog steeds de stem van degene die zei dat ze ons allebei zouden vermoorden.

‘We hebben maandenlang een dramatische tocht afgelegd. We zaten ondergedoken op het platteland en waren bang dat de radicalen zuur in ons gezicht zouden gooien of ons zouden vermoorden. Door onze ellendige situatie is mijn broer Jahangir in een maand tijd dertig kilo afgevallen. Hij heeft geen gevoel meer in z’n been en kan niet goed meer lopen.’

Wat is ervoor nodig om door te kunnen gaan met jullie activiteiten? Hoe kunnen onze lezers jullie helpen?

‘We hebben een handtekeningenactie opgezet om onze stem aan de Verenigde Naties te laten horen. We vragen alle journalisten, mensenrechtenorganisaties en overheden om naar ons te luisteren en ons te helpen. We willen niet op politieke of religieuze basis actief zijn, maar alleen kinderen helpen en de wereld veiliger voor ze maken. We hebben veel nieuwe ideeën om kinderen wereldwijd te helpen en sterker te maken, maar we hebben hulp nodig.

‘Op dit moment maken we een heel zware tijd mee. We hebben de steun van de wereld nodig om zonder angst te leven, want onze levens zijn serieus in gevaar. Het enige dat we willen doen, is kinderen helpen. We hopen op een mooie toekomst voor ze, zowel in Iran als wereldwijd.

‘Wees alsjeblieft onze stem.’

Kijk voor meer informatie op de website van My Body is My Body en teken hier de petitie die de broers aan willen bieden aan de Verenigde Naties.

Foto’s: Shahin en Jahangir Gavanji

Vrij Links lijn

Vrij Links is een meerstemmig platform. Tenzij anders vermeld, spreken auteurs op persoonlijke titel.